Asgari çalışmayla azami notu hedefleyerek, geceleri James Bond filmleri izleyerek, gündüzleri de fotokopi peşinde koşup vicdanımızı rahatlatarak geçirdiğimiz zorlu (!) haftalar sona erdi. Bir yanıp bir sönen mütereddit bir floresanın sonunda çöp olacağını bilmeyişine benzer bir gaflet içinde olsak da, dengesiz tempomuz sonucu ortaya çıkabilecek kötü bir sonucu, bir dizi, şansımızın yaver gittiği olay yardımıyla atlatıp, giriverdik tatile. Bahsettiklerim, bütün yarışı önde götürüp, son düzlüğün başında çay molası veren atletlerin, bitişin son düzlüğün on metre gerisine taşındığını ve dolayısıyla birinci olduklarını öğrenmeleri gibi bir dizi olay; daha saçma bir örnek veremezdim ama düzgün anlatsaydım da bundan daha açıklayıcı olamazdı işte.
Bir aydan daha uzun bir süre boyunca beni meşgul edecek herhangi bir düşünsel veya fiziksel icad henüz mevcut değilken, doldurulamayan zamanlarda sıkıntının yoğun etkisiyle çok saçmalamamak adına, daha kabul edilebilir bir saçmalıkta olan işlerin peşinde koşacağımı tahmin edebiliyorum. Sıkıldığım zamanlardaki en büyük eğlencelerim Gri ve Benekli’nin (bahçede beslediğimiz ve birkaç gün önce ortalıktan kaybolan kedilerimiz) de eksikliğini hissetmeye başladım. Başka şeyler düşünmeye başlamam lazım. Mesela; doksan sekiz gün sonra İngiltere’ye yollanacağım için, şimdiden heyecanlanmaya başladım. Bir insan, yabancı bir ülkeyi ancak bu kadar sevebilir. Defalarca gitmiş olamama rağmen, sanki ilk kez gidecekmiş gibi heyecanlanıyorum. Yemekleri dışında her şeyini sevdiğim bir cennet… Biraz fazla uzak bir düşünce oldu. Unutmanın kolay yolu yok gibi. Boş sepetlerine baktıkça, gözlerim doluyor; neyse.
Rastgele Yazılar
Yükleniyor…
