Öğrenmemek Ayıp Değil Mi Artık?

Son zamanlarda, teknolojinin iyice hayatımıza girmesiyle, her türlü değişime doğası gereği direnen toplum biraz zorlandı. O veya bu şekilde, artık, sıradan bir insan internetten bankacılık, bürokrasi, alışveriş ve diğer pek çok işini halledebiliyor. Değişim süreci içinde haşır neşir olmanın zorunlu kılındığı zamanlarda nefret duyulan bilgisayarlar, gitgide daha da tercih edilir hale geldiler ve artık bazı işlerin sadece bilgisayarlar ve bağlandıkları akıl almaz büyüklükteki ağ -internet- olmadan yapılamaması pek yadırganmıyor. Dünyanın gelişmiş kesiminin geçişinden 10 sene sonra gerçekleşmiş olsa da, bu yapılanmanın yarattığı kolaylıkları keşfedenlerin, her alanda bunlardan yararlanmak istemesi sayesinde çabucak diğerlerine yetişeceğimizden eminim.

Bu kadar iyimser havanın ardından, bu yazıyı yazmama neden olan bazı saçma tavırlara değinmek istiyorum. Bilgisayar kullanmak, doksanlı yıllarda bir asosyallik ve hatta sosyofobiklik gösterge sayılıyordu. Aslında bu çok da temelsiz bir görüş değildi nitekim, bir sorun çıktığında başvurulacak kaynakların azlığı, programların henüz evrimlerinin başında olmalarından kaynaklanan karmaşık yapı, sık görülen mavi ekranlar ve can sıkıcı donanım arızaları; bütün kullanıcıları birer uzman olmaya itiyor ve bu da sosyal hayattan ciddi fedakarlıklar gerektiriyordu. Kimisi gerçekten bilgisayarlara ilgi duymazken, bu belirttiğim varsayımlardan dolayı ondan uzak duranların sayısı da az değildi. Benim gibi eline geçen her mikroişlemcide kod çalıştırmaya uğraşanlara da ucube gibi bakmalarını normal karşılıyorduk tabii. Normal karşılıyorduk karşılamasına da, işin bilgisayar kulanamamanın bir sosyal statü haline getirilmesine varacağını tahmin edemezdik. Toplumda bir kesim, inatla, bilgisayar bilgisinin ne kadar az olduğuyla övünüyor ve bu büyük eksikliği sanki işlerine yarayan bir özellikmiş gibi yansıtmaya çalışıyordu. Hatta ve hatta, basit işlerini görecek kadar bilgisayara (bu durumda, genellikle Windows’a) hakim olup da, sanki karizmaları çizilecekmiş gibi monitör karşısına geçmek istemeyen, her karşılaşmaktan kaçmak için de arkadaşlarını kullananlar bile vardı. Lisede pek muhabbet etmediğiniz bir arkadaşın, seneler sonra sizi bilgisayar işini yaptırmak için aradığını düşünün… Ne kadar sinirlendiğimi tahmin bile edemezsiniz.

Bu noktada, nasıl herkes bir yelkenliyi idare etmeyi bilmiyorsa, bilgisayar kullanmayı da bilmek zorunda olmadıkları söylenebilir. Buna verilecek net bir yanıt var: Doksanlı yılların sonunda, okuma yazma bilmemek nasıl cehaletin en açık simgesi haline geldiyse, içinde bulunduğumuz yüzyılda da bilgisayar kullanamamak aynı şeyi simgeleyecektir. Artık “ben sadece msn’e girerim, bilgisayar-sistem-yazılım nedir ki” gibi cümleler sizi sadece küçük düşürmeye başladı. Bilgisizliğinizle gurur duyarken ne kadar küçük düştüğünüzü, sizden yana biriyle bilgisayar bilgisinin gereksizliğini tartışırken, kör ve sağır olarak birbirinizi teselli etmekten öteye gidemediğinizi görün artık lütfen.

İlgili Yazılar

• Sessizce Delirenin Savunması (3)
• İnat Kediyi Övdürdü (1)
• Bil Bakalım Ben Kimim (0)