Böyle günlerde yazı yazmak tehlikelidir. İstemeden taş atabilir, ummadık taşınızla nice başlar yarabilirsiniz. Sokağa çıkmak da tehlikelidir. Trafikte bir kilometre başına iki kavgayla yol alıp, üstüne gittiğiniz yerde bulunduğunuza da pişman olup, geri dönebilirsiniz. Böyle günlerde en iyisi, bütün gün televizyon seyretmek ve pizza yemektir. Tayyip’siz ve Deniz’siz kanalları özenle seçip, el ve hamur işi ile ağız dalaşı programları dışında bir şeye rastladınız mı, peşini bırakmamanız gerek.

Oturun, evinizde dizi falan seyredin. Bırakın da İstanbul o gün sizsiz karışsın.

İmza: Huzursuz, Sinirli, Unutkan ve Üşengeç Adam (Yetmezmiş gibi grip, bir de).

Yoğun trafiğin, para kazanmaya gittiğiniz iş yerine ulaşmanızı engellediği zamanlardan birinde kafayı çevirip de, kendinizi ilham verici (!) bir mezarlığın önünden geçerken bulursanız, kafanızı biraz da yukarı kaldırıp mermerlerin üzerinde görebileceğiniz “her canlı ölümü tadacaktır” şeklinde apaçık yansıtılmış gerçek yüzünden gireceğiniz muhtemel bir şok, kaç kişiyi olumlu etkileyebilir, acaba? Bu döngüden kurtulmak için, bütün her şeye dışardan bakıp, garip bir tür realizm (?) ile “Her bebek bir seks ürünüdür ve Türkiye şartlarında, ortalama 70 yıl yaşaması beklenmektedir” ibaresini de doğumhanelere mi yazmalı dersiniz? (Hatta ardına da, “devamı için bknz: Zincirlikuyu Mezarlığı”). Bununla yaşamayı başaramadık diyelim, peki ya, bunalıma mı girmeliyiz o zaman? Her bunalım, her çıkmaz, dünyada milyarlarca insanın yaşadığını hesaba katarsak, daha önce birileri tarafından yaşanmıştır bence ama bunalım sebeplerinin ve çıkış yollarının tariflerinde bir alışkanlık ve biraz da bilindiğinin bilincinde olunmayanlar eksiktir. Kısacası, elbette bunalıma girebiliriz ama bu işin sonunun, durumumuzun hiç de özel olmadığını anlayıp, başkalarını da bildiğimizin bilincinde olmadıklarımızın eksikliğine rağmen bunalımdan kurtarmaya çalışmaya başlamak olduğunu da ben size söyleyeyim. Mesela, “Ölüm ve yaşam bu kadar içiçe geçmişse, ölümden korkmak, yaşamdan korkmak anlamına gelir” cümlesi, az önce bahsettiğim eksiklikler yüzünden sığ kalmış ama doğru bir tesellidir.

Kısa cümlelerin sana saldırdığı kabustan ter içinde uyandıktan sonra ilk yaptığın iş, filtre kahvenin dibine vurmak oldu. Uyku beni bendenizle yüzleştirdikçe kaçacağım ondan, demekte ısrarcısın. Aşık olduğun kızın güzel gözlerine bir türlü bakamamak kadar sebepsiz, tenha bir sokaktan geçmemek için yolu uzatmak kadar da önyargılara mahkum bir korku bu. Kendine güvenmenin önemini kavradığın yaşta, kendinden sonra güvenmen için bekleyenlerin oluşturduğu kuyruk, çoktan gözünde büyümüş. Herkes senin kadar değişken değil; bunun farkındasın ama, herkesin kötü olabildiğini de sürekli izlemişsin hayatta. Farkında olmamanın dayanılmaz hafifliğine hasret, kendi kendine söylenen bir zavallı olmaktan öteye gidebilmek için, kapatman mı gerekiyor algını? Görmemezlikten gel, kötüleme! Söylemesi kolay?